Stephen Palladino | ទស្សនាវដ្ដី THISTIME | CASIO CAMBODIA

តួអង្គស្រដៀងនឹងតុក្កតាអាមេរិកបានរំលេចឡើងយ៉ាងរស់រវើកក្នុងស្នាដៃរបស់លោក ឯចលនាជក់វិញ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីព្រលឹងសិល្បៈគំនូរលើជញ្ជាំងដែលជាអត្តសញ្ញាណនៃទីក្រុងញូវយ៉ក។ ដោយប្រើប្រាស់ប៊ិកជក់ ថ្នាំជក់ ឧបករណ៍បាញ់ថ្នាំ ថេប្លេតឌីជីថល និងឧបករណ៍ជាច្រើនទៀតប្រកបដោយសេរីភាពឥតដែនកំណត់ លោក Stephen Palladino ប្រែក្លាយស្នាដៃចេញពីគំនិតច្នៃប្រឌិតដែលលេចឡើងមកឥតឈប់ឈរឱ្យមានភាពរស់រវើក​នៅលើផ្ទាំងគំនូរយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ សម្រាប់ Palladino ការគូរគំនូរគឺជាមធ្យោបាយទំនាក់ទំនងដ៏ប្រពៃ និងមានភាពរលូនជាងការនិយាយ ឬការសរសេរទៅទៀត។ ក្នុងនាមជាសិល្បករពិតប្រាកដ និងជនជាតិកំណើតនៅក្នុងទីក្រុងញូវយ៉ក Palladino បានចែករំលែកជាមួយយើងអំពីស្មារតីតស៊ូ និងភាពរឹងមាំ ដែលជាកត្តាចាំបាច់សម្រាប់ការរស់នៅក្នុងទីក្រុងមួយ ដែលត្រូវបានកសាងឡើងដោយសិល្បកររាប់មិនអស់។

―― តើលោកអាចរៀបរាប់បន្តិចបានទេអំពីការងាររបស់លោក?

ការងាររបស់ខ្ញុំផ្ដោតសំខាន់លើការគូររូប ប៉ុន្តែវាគ្របដណ្ដប់លើវិស័យផ្សេងៗយ៉ាងទូលំទូលាយ។ ក្រៅពីការងារជាសិល្បករ ខ្ញុំក៏បានចូលរួមក្នុងគម្រោងពាណិជ្ជកម្ម ការប្រឹក្សាយោបល់ ការរចនា និងការរចនាប្លង់ថតសម្រាប់ខ្សែភាពយន្តហូលីវូដ ព្រមទាំងវីដេអូចម្រៀងផងដែរ។ ដោយសារតែភារកិច្ចទាំងនេះ ខ្ញុំត្រូវធ្វើដំណើរចុះឡើងរវាងទីក្រុងឡូសអាន់ជឺឡេស និងរដ្ឋផ្លរីដាជាញឹកញាប់។
ខ្ញុំច្រើនតែមានអារម្មណ៍ថា ហាក់បីដូចជាមានសិល្បករខុសៗគ្នាជាច្រើនរូបស្ថិតក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ហើយចំពោះគម្រោងនីមួយៗ ខ្ញុំដាក់អារម្មណ៍ និងការគិតបែបរវើរវាយក្នុងពិភពសិល្បៈមួយនោះទាំងស្រុង។ កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្ដើមធ្វើពិសោធលើគំនិតប្លែកៗដែលហាក់ដូចជាមិនអាចទៅរួច ជាអ្វីដែលសូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ ក៏ពិបាកនឹងពន្យល់ដែរ។ ឧទាហរណ៍ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមធ្វើការពិសោធស្ងាត់ៗលើការផ្សាយផ្ទាល់។ ខ្ញុំចូលចិត្តល្បងខ្លួនឯងនឹងអ្វីដែលថ្មីៗសម្រាប់ខ្លួនឯង សូម្បីតែអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ញញើត ឬទើសទាល់បន្តិចបន្តួចនៅពេលចាប់ផ្ដើមដំបូងក៏ដោយ។

―― លោកបាននិយាយអំពីគំនិតដែលធ្វើឱ្យលោកមានអារម្មណ៍ទើសទាល់បន្តិចបន្តួច។
តើលោកអាចរៀបរាប់ប្រាប់យើងបន្ថែមបានទេអំពីគំនិតមួយក្នុងចំណោមគំនិតទាំងនោះ?

ខ្ញុំបានបន្តគូរ និងផាត់ពណ៌អស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ពេលវេលាយ៉ាងយូរ ទើបបានបង្កើតនូវភាសាសិល្បៈផ្ទាល់ខ្លួនមួយ ដែលកើតចេញពីស្តាយល៍ប្លែកពីគេ ទាំងតួអង្គ និងពិភពសិល្បៈដ៏ប្លែកពីគេមួយ។ អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងស្នាដៃរបស់ខ្ញុំ គឺសុទ្ធតែស្ដែងចេញពីការស្រមើស្រមៃទាំងស្រុង។ ខ្ញុំមិនដែលស្វែងរកឯកសារយោង ឬរៀបចំផែនការទុកជាមុននោះឡើយ។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ គឺអ្វីដែលកើតចេញពីជម្រៅចិត្ត និងអារម្មណ៍ខាងក្នុង។ យ៉ាងណាមិញ កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមបង្វែរអារម្មណ៍ទៅរកការរៀបចំផែនការឱ្យបានហ្មត់ចត់ជាងមុន សម្រាប់ការបង្កើតស្នាដៃសិល្បៈរបស់ខ្ញុំ។ ដល់ចំណុចមួយ ខ្ញុំក៏យល់ឃើញថា រឿងរ៉ាវដែលមនុស្សម្នាក់អាចចែករំលែកបាននៅក្នុងឆាកជីវិតគឺមានកំណត់ ហើយរឿងរ៉ាវទាំងនោះចាំបាច់ត្រូវតែរៀបរាប់ចេញមក។ បន្ទាប់ពីម្ដាយរបស់ខ្ញុំបានលាចាកលោកទៅកាលពីពេលថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមសួរសំណួរចំពោះខ្លួនឯងថា តើស្នាដៃរបស់ខ្ញុំមានអត្ថន័យបែបណា ហើយតើអ្វីទៅជាសារពិតប្រាកដដែលខ្ញុំចង់បញ្ចេញទៅកាន់ពិភពលោក? ឥឡូវនេះ ខ្ញុំកត់សម្គាល់ឃើញខ្លួនឯងកំពុងស្រមៃបង្កើតផ្ទាំងគំនូរដែលអាចរៀបរាប់ពីរឿងរ៉ាវជីវិតរបស់ខ្ញុំក្នុងជម្រៅដ៏ស៊ីជម្រៅជាងមុន។ ស្នាដៃដែលខ្ញុំបានបង្កើតឡើងកន្លងមក សុទ្ធតែមានតម្លៃយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ខ្ញុំ ព្រោះវាបានស្ដែងចេញពីអត្តសញ្ញាណពិតរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែទៅថ្ងៃខាងមុខ ខ្ញុំចង់បង្កើតស្នាដៃទាំងឡាយណាដែលជានិមិត្តរូបតំណាងឱ្យរឿងរ៉ាវផ្ទាល់ខ្លួនដ៏មានន័យជ្រាលជ្រៅបំផុតសម្រាប់រូបខ្ញុំ។ វាហាក់ដូចជាគួរឱ្យ​ភ័យខ្លាចបន្តិច ប៉ុន្តែចំណុចហ្នឹងហើយដែលធ្វើឱ្យ​ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវាស័ក្តិសមនឹងពុះពារធ្វើវា។

―― តើលោកអាចចែករំលែកបានទេថា តើលោកបានចាប់ផ្ដើមរៀនគូររូបដំបូងតាំងពីពេលណា?

កាលខ្ញុំមានអាយុបី ឬបួនឆ្នាំ ម្ដាយរបស់ខ្ញុំបានឃើញរូបគំនូរមួយដែលខ្ញុំបានគូរ ហើយគាត់ថែមទាំងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចទៀតផង។ ជាទូទៅ នៅពេលយើងឱ្យក្រដាសមួយសន្លឹកទៅក្មេង ពួកគេប្រាកដជាគូរវាសឆ្នូតៗគ្មានរូបរាងឡើយ។ ប៉ុន្តែរូបគំនូររបស់ខ្ញុំវិញ គឺមានរូបរាងច្បាស់លាស់ខ្លាំង រហូតដល់ថ្នាក់គាត់សង្ស័យថា ប្រហែលជាមាននរណាម្នាក់ហុចរូបគំនូរនោះតាមបង្អួចឱ្យខ្ញុំ ខណៈពេលដែលខ្ញុំនៅក្នុងបន្ទប់តែម្នាក់ឯង។ នៅពេលខ្ញុំប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំជាអ្នកគូរដោយផ្ទាល់ដៃ គាត់បានប្រាប់ឱ្យខ្ញុំគូរបង្ហាញភ្លាមៗ ព្រោះគាត់មិនជឿខ្ញុំឡើយ។ នៅពេលខ្ញុំអង្គុយក្បែរគាត់ ហើយចាប់ផ្ដើមគូរ ខ្ញុំពិតជាមិនយល់សោះថា ហេតុអ្វីបានជាគាត់ត្រូវភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងម្ល៉េះ។ សម្រាប់រូបខ្ញុំផ្ទាល់ ការគូររូបគឺជារឿងធម្មតា និងរលូនដូចជាការនិយាយស្ដីដែរ។ លុះពេលឪពុកខ្ញុំត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ ម្ដាយរបស់ខ្ញុំបានយកស្នាដៃដែលខ្ញុំបានគូរនោះទៅបង្ហាញគាត់ទាំងក្ដីរំភើប។ ឪពុករបស់ខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែលចូលចិត្តឡានបុរាណ និងមានស្នាមសាក់លើរាងកាយ គាត់ជាប្រភេទមនុស្សប្រុសដែលមានជំនាញអាចច្នៃបង្កើតអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដោយដៃទទេបាន។ គាត់មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល និងរំភើបជាខ្លាំង។ គាត់តែងតែសួរខ្ញុំថា “តើកូនគូរគំនូរនេះតាមគំរូអ្វី?” សំឡេងដែលគាត់សួរមកកាន់ខ្ញុំ ហាក់ដូចជាកំពុងតាមដានមើលថា តើខ្ញុំនិយាយការពិតឬក៏អត់។ អ្វីដែលខ្ញុំអាចឆ្លើយតបបាននៅពេលនោះ គឺខ្ញុំមិនបានចម្លងតាមនរណាម្នាក់ឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែគូរវាចេញមកតែប៉ុណ្ណោះ។

―― យើងបានដឹងមកថា ឪពុករបស់លោកមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរូបលោក?

ឪពុករបស់ខ្ញុំជាជាងឈើ ហើយគាត់តែងតែស៊កខ្មៅដៃមួយដើមនៅចន្លោះត្រចៀករបស់គាត់ជានិច្ច។ គាត់អាចគូររូបបានយ៉ាងរហ័សខ្លាំង។ កាលនៅពីក្មេង ខ្ញុំតែងតែទៅការដ្ឋានសំណង់ជាមួយគាត់ជាញឹកញាប់។ បើនិយាយទៅ គាត់ប្រៀបដូចជាសិល្បករម្នាក់ដែលបង្កើតស្នាដៃនៅលើផ្ទាំងឈើ។ គាត់តែងតែគូររូបតួអង្គ Popeye យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញលើក្ដារជញ្ជាំង រួចយកកាំបិតមកកាត់ជារូបរាងឡើង។ នៅផ្នែកខាងក្រោមនៃជញ្ជាំង អ្នកអាចមើលឃើញរូបគំនូរ Popeye និងរូបវាសព្រាងៗដែលខ្ញុំបានគូរកាលពីនៅពីក្មេង។ ឪពុករបស់ខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែលមានរបៀបរស់នៅប្លែកពីគេ។ គាត់ជាប្រភេទមនុស្សដែលអាចឡើងជិះយន្តហោះដោយមិនបាច់មានវ៉ាលី ឬអីវ៉ាន់ជាប់ខ្លួនសោះក៏បាន។ គាត់ជាអ្នកចូលចិត្តប្រមូលទិញវត្ថុបុរាណអាមេរិកខ្លាំងណាស់ ហើយបានកែច្នៃផ្ទះរបស់យើងឱ្យទៅជាភោជនីយដ្ឋានបែបទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950។ គាត់ជាមនុស្សដែលមានកម្លាំងចិត្តមោះមុត គ្មានភាពភ័យខ្លាច និងមានការស្រមៃច្នៃប្រឌិតខ្ពស់បំផុត។ ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងអស់ដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ គាត់គឺជាមនុស្សដែលមានព្រលឹងសិល្បៈខ្លាំងក្លាជាងគេបំផុត។ នៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ នៅតែមានកម្លាំងចិត្ត និងគំនិតច្នៃប្រឌិតរបស់គាត់ រួមជាមួយស្មារតីបែបបុរាណនោះជានិច្ច។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំបានលាចាកលោកទៅទាំងពីរនាក់ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមានភារកិច្ចក្នុងការបន្តពាក្យពេចន៍ និងទស្សនៈវិស័យរបស់ពួកគាត់មកលើពិភពលោកនេះ។ វាប្រហែលជាមានការឈឺចាប់ខ្លះៗនៅក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែការឈឺចាប់នោះគឺជាតម្លៃនៃក្ដីស្រឡាញ់ ហើយក៏ជាវិធីមួយដើម្បីផ្ដល់កិត្តិយស និងការនឹករំលឹកដល់ពួកគាត់ផងដែរ។ សម្រាប់រូបខ្ញុំ សិល្បៈបានក្លាយជាមធ្យោបាយមួយក្នុងការឆ្លងកាត់បទពិសោធជីវិត ព្រមទាំងជានិមិត្តរូបនៃការចងចាំ និងការផ្ដល់កិត្តិយសដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតដល់ពួកគាត់។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍នឿយណាយបន្តិចបន្តួចក្នុងការខិតខំពន្យល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដោយប្រើពាក្យសម្ដី ប៉ុន្តែនៅពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមគូរ ខ្ញុំអាចបញ្ចេញអារម្មណ៍ទាំងនោះមកបានយ៉ាងរលូន។ ការរំលេចរូបរាងនៃជីវិតនេះឡើងតាមរយៈរូបភាព ស្ទើរតែដូចជាខ្សែភាពយន្តមួយ គឺជារឿងដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតសម្រាប់រូបខ្ញុំ។ វាថែមទាំងប្រៀបដូចជាការព្យាបាលផ្លូវចិត្តមួយបែប ដែលជួយរំដោះអារម្មណ៍សោកសៅក្នុងអតីតកាល និងរុញច្រានខ្ញុំឱ្យបោះជំហានទៅមុខឆ្ពោះទៅកាន់អនាគត។

―― តើវប្បធម៌គំនូរលើជញ្ជាំងនៃទីក្រុងញូវយ៉ក បានផ្លាស់ប្ដូរ ឬមានឥទ្ធិពលលើរូបលោកយ៉ាងដូចម្ដេច?

ខ្ញុំធ្លាប់បានចូលរៀននៅសាលាសិល្បៈតូចមួយ កាលពីខ្ញុំមានអាយុប្រហែលដប់ពីរឆ្នាំ។ កាលណោះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍អៀនបន្តិច និងទើសទាល់ខ្លះៗដែរអំពីការដែលមានភាពច្នៃប្រឌិតបែបនេះ។ សិល្បៈលើផ្ទាំងជញ្ជាំង គឺជាអ្វីដែលរំភើប និងទាក់ទាញបំផុតដែលខ្ញុំបានប្រទះឃើញនៅជុំវិញខ្លួននាពេលនោះ។ កាលនៅពីក្មេង អំឡុងពេលដើរតាមឪពុកទៅធ្វើការនៅតាមទីកន្លែងផ្សេងៗក្នុងទីក្រុង ខ្ញុំតែងតែបានប្រទះឃើញរូបគំនូរអាល់ប៊ុមដ៏ធំសម្បើមរបស់ Fat Joe ដែលជានិមិត្តរូបច្នៃឡើងដោយក្រុមសិល្បករគំនូរផ្ទាំងជញ្ជាំងនៅតំបន់ Bronx ឈ្មោះថា Tats Cru។ ការដែលបានឃើញស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យបែបនោះ បានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងមកលើរូបខ្ញុំ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំមិនចូលចិត្តសិល្បៈគំនូរផ្ទាំងជញ្ជាំងឡើយ ហើយគាត់តែងតែស្ដីបន្ទោសឱ្យខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំកាន់កំប៉ុងថ្នាំបាញ់ដើរចេញក្រៅ ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គាត់ក៏ហាក់ដូចជាកោតសរសើរស្នាដៃទាំងនោះផងដែរ។ គាត់មានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងថា តើនរណាម្នាក់អាចបង្កើតរូបគំនូរមនុស្សយ៉ាងស្អាត ដោយគ្រាន់តែប្រើប្រាស់ថ្នាំបាញ់បែបនេះបានដោយរបៀបណា។ ខ្ញុំមិនដែលចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាអ្នកសរសេរ ឬជាសិល្បករគំនូរផ្ទាំងជញ្ជាំងពេញលេញនោះឡើយ។ ខ្ញុំធ្លាប់បានគូរវាសដោយបន្សល់ស្នាមអក្សរខ្លះៗពីមុនមកមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលប៉ងបន្សល់ស្នាមអត្តសញ្ញាណតាមរបៀបនោះរហូតមកទេ។ ខ្ញុំបានដឹងច្បាស់ថា ខ្លួនឯងមានចំណង់ចំណូលចិត្តខ្លាំងលើការបង្កើតតួអង្គ ការប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសបាញ់ថ្នាំ និងការផាត់ពណ៌លើផ្ទាំងគំនូរកាន់តែខ្លាំងឡើង។ បន្ទាប់ពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមរៀនគូរផ្លាកសញ្ញា និងក្រេបជញ្ជក់ជំនាញផ្សេងៗទៀត ដូចជាបច្ចេកទេសបាញ់ថ្នាំ និងសិល្បៈចម្លាក់ជាដើម។ ខ្ញុំបង្កើតស្នាដៃដោយប្រើប្រាស់គ្រប់បែបយ៉ាង ចាប់តាំងពីថ្នាំពណ៌ប្រេងបុរាណ និងថ្នាំអាគ្រីលីក រហូតដល់ថ្នាំបាញ់ និងការច្នៃប្រឌិតលើផ្ទាំងឌីជីថល។ ទេពកោសល្យ គឺជាអ្វីដែលយើងមានពីកំណើត ប៉ុន្តែជំនាញពិតប្រាកដ គឺជាអ្វីដែលយើងទទួលបានតាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែង។

―― តើមានសារ ឬប្រធានបទជាក់លាក់ណាមួយដែលរំលេចឡើងជាទៀងទាត់នៅក្នុងស្នាដៃរបស់លោកដែរឬទេ?

ស្នាដៃរបស់ខ្ញុំ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីគ្រប់អារម្មណ៍ទាំងអស់ដែលខ្ញុំមាននៅពេលនោះ។ ជួនកាល ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា កាលណាទិដ្ឋភាពនោះកាន់តែមានភាពសោកសៅ វាកាន់តែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ។ ឯពេលខ្លះទៀត ខ្ញុំបានបញ្ជូលគ្នារវាងការឈឺចាប់ និងសំណើចកំប្លែង។ ខ្ញុំយល់ច្បាស់ពីធម្មជាតិពីរផ្ទាំងនៃជីវិត និងគំនិតដែលថា កាលណាមានក្ដីសុខកាន់តែច្រើន តម្លៃនៃភាពឈឺចាប់ដែលត្រូវបង់ថ្លៃក៏កាន់តែខ្ពស់ដូចគ្នា។ នៅពេលឪពុករបស់ខ្ញុំឈឺផ្ដួលនៅលើគ្រែ គាត់តែងតែសម្លឹងមើលផ្ទាំងគំនូរដំបូងៗរបស់ខ្ញុំ រួចផ្ដល់មតិយោបល់គ្រប់បែបយ៉ាង។ គាត់តែងតែប្រាប់ខ្ញុំឱ្យបន្ថែមរចនាបថបែបអ៊ីតាលីឱ្យកាន់តែច្រើន ព្រោះដើមកំណើតគ្រួសារយើងគឺនៅកោះស៊ីស៊ីលី ហើយគាត់តែងតែឱ្យខ្ញុំថែមបារីមួយដើមទៅឱ្យតួអង្គក្នុងគំនូរនោះ។ សូម្បីតែពេលនេះ នៅពេលខ្ញុំកំពុងគូររូប ពេលខ្លះខ្ញុំនៅតែឮសំឡេងរបស់គាត់នៅក្នុងត្រចៀក។ គាត់តែងតែប្រាប់ខ្ញុំឱ្យធ្វើវាដោយជឿជាក់។ ការបញ្ចេញអារម្មណ៍ដែលងាយស្រួលបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំ គឺជារឿងរ៉ាវដែលលេចឡើងដោយមិនបាច់គិតទុកជាមុន ហើយជារឿយៗ វាប្រែជាស្នាដៃដែលទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងបំផុតពីមហាជន។ ខ្ញុំគិតថានោះគឺដោយសារតែការបញ្ចេញអារម្មណ៍ទាំងនោះ ផ្ទុកទៅដោយថាមពលបរិសុទ្ធ និងកម្លាំងចិត្តយ៉ាងពិតប្រាកដ។

―― តើអ្វីជាចំណុចដែលលោកស្រឡាញ់បំផុតអំពីទីក្រុងញូវយ៉ក ហើយតើអ្វីខ្លះដែលផ្ដល់ថាមពលដល់រូបលោក?

ខ្ញុំគិតថា អ្វីដែលធ្វើឱ្យទីក្រុងញូវយ៉កមានភាពពិសេស គឺអត្តសញ្ញាណ និងភាពជាខ្លួនឯងរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ មនុស្សគ្រប់រូបបញ្ចេញស្តាយល៍ និងភាពប្លែកពីគេរៀងៗខ្លួន។ គេតែងនិយាយថា ទីក្រុងញូវយ៉កគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃពិភពលោក ហើយសម្រាប់រូបខ្ញុំ ការកើតនៅក្នុងទីក្រុងនេះ គឺជាពរជ័យយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មនុស្សរាប់លាននាក់ គឺមានរឿងរ៉ាវប្លែកៗគ្នារាប់លានរឿង។ ចង្វាក់រស់នៅដ៏ឆាប់រហ័សនៃទីក្រុងនេះ គឺត្រូវគ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះជាមួយនឹងរូបខ្ញុំ។ ជំនួសឱ្យការធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍តប់ប្រមល់ វាកែប្រែជាប្រភពនៃគំនិតច្នៃប្រឌិត និងថាមពលដែលហូរចូលមកឥតឈប់ឈរ។

―― តើ​ភាពធន់រឹងមាំ មាន​ន័យយ៉ាងណាចំពោះ​អ្នក?

ខ្ញុំគិតថា ភាពរឹងមាំ គឺជាកម្លាំងថាមពលក្នុងការប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គក្នុងជីវិត។ ជីវិតអាចជួបប្រទះរឿងរកាំរកូស ជួនកាល វាថែមទាំងធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាគ្មានច្រកចេញទៀតផង។ មានខណៈពេលជាច្រើន ដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាចង់បោះបង់ចោលគ្រប់យ៉ាង។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានដឹងច្បាស់ថា ខណៈពេលដែលយើងចង់បោះបង់ចោលអ្វីៗទាំងអស់នោះ តាមពិតទៅគឺជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថា យើងកំពុងខិតជិតទៅដល់សមិទ្ធផលដ៏មានន័យមួយ ដែលមិនអាចទទួលបានដោយងាយស្រួលនោះឡើយ។ អ្នកត្រូវទម្លុះដែនកំណត់នោះ រួចបន្តបោះជំហានទៅមុខទៀត។ សម្រាប់រូបខ្ញុំ ភាពរឹងមាំគឺជាការវាស់ស្ទង់នូវស្មារតី និងភាពអត់ធ្មត់ ហើយវាក៏ជាសញ្ញាបង្ហាញថា អ្នកកំពុងតែឆ្ពោះទៅរកអ្វីមួយដែលស្ថិតនៅហួសពីភាពលំបាកទាំងនោះ។

ប្រវត្តិរូប។

Stephen Palladino

កើតនៅក្នុងតំបន់ Bronx ទីក្រុងញូវយ៉ក សហរដ្ឋអាមេរិក នាឆ្នាំ 1986។ Palladino បានធំដឹងក្ដីឡើងជាមួយពិភពសិល្បៈ និងការគូររូបតាំងពីវ័យក្មេង ក្រោមឥទ្ធិពល និងការតម្រង់ទិសពីឪពុករបស់លោក។ ស្នាដៃរបស់លោកទទួលបានគំនិតច្នៃប្រឌិតចេញពីរឿងតុក្កតាជប៉ុន ដែលលោកបានទស្សនាកាលពីនៅកុមារភាព និងសិល្បៈគំនូរលើជញ្ជាំងនៅក្នុងតំបន់ Bronx ដែលជាស្រុកកំណើតរបស់លោក។ ស្នាដៃសិល្បៈរបស់លោក រំលេចនូវតួអង្គអរូបីបែបតុក្កតា រួមផ្សំជាមួយនឹងចលនាជក់ និងការប្រែប្រួលពណ៌ដែលទទួលឥទ្ធិពលយ៉ាងជ្រាលជ្រៅពីសិល្បៈគំនូរលើជញ្ជាំង។ លោកបង្កើតស្នាដៃសិល្បៈតាមរយៈឧបករណ៍ និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយចម្រុះ រាប់ចាប់តាំងពីប៊ិកជក់ ទឹកថ្នាំ រហូតដល់បច្ចេកទេសប្រើឧបករណ៍បាញ់ថ្នាំ។

Instagram. @stephenpalladino