Joel Ross | ទស្សនាវដ្ដី THISTIME | CASIO CAMBODIA

Jazz បានចាប់ផ្ដើមនៅក្នុងទីក្រុង New Orleans, ផ្លាស់ទីទៅទីក្រុង Chicago តាមរយៈភាពល្បីល្បាញនៃ Louis Armstrong និងបន្ទាប់មកបានបង្កើតទីស្នាក់ការកណ្ដាលនៅក្នុងទីក្រុងញូវយ៉ក ជាមួយតួអង្គដូចជា Duke Ellington ដែលបន្តវិវត្តរហូតមកដល់ថ្ងៃនេះ។ Joel Ross ដែលជាអ្នកលេងវីប្រាហ្វូនកើតនៅក្នុងទីក្រុង Chicago និងឥឡូវនេះរស់នៅក្នុងទីក្រុងញូវយ៉ក និងបន្តដើរតួជាអ្នកដឹកនាំនៅក្នុងវិស័យតន្ត្រីមួយនេះដែលមានបុគ្គល​មានទេពកោសល្យថ្មីៗចេញចូលជាហូរហែរ។ គាត់បានចេញផ្សាយអាល់ប៊ុមចំនួនបួនជាមួយក្រុមហ៊ុន Blue Note Records ហើយអាល់ប៊ុមចុងក្រោយបង្អស់របស់គាត់ “Gospel Music” រុករកវិធីថ្មីក្នុងការបង្ហាញអារម្មណ៍តាមរយៈការបកស្រាយព្រះគម្ពីរឡើងវិញ។ តើអ្វីជាកត្តាជំរុញការចង់ដឹងចង់ឮ និងភាពច្នៃប្រឌិតរបស់គាត់? យើងបាននិយាយជាមួយគាត់នៅក្នុងស្ទូឌីយ៉ូ Brooklyn របស់គាត់ ដោយមានសំឡេងដ៏រងំនៃឧបករណ៍វីប្រាហ្វូននៅផ្ទៃខាងក្រោយ។

―― តើអ្នកចាប់ផ្ដើមលេងវីប្រាហ្វូនដំបូងដោយរបៀបណា និងតើអ្នកស្រឡាញ់អ្វីអំពីឧបករណ៍នេះ?

ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមលេងស្គរជាមួយបងប្រុសភ្លោះរបស់ខ្ញុំ Josh នៅពេលយើងមានអាយុប្រហែលពីរឆ្នាំភាគច្រើននៅក្នុងព្រះវិហារ។ នៅអាយុប្រហែលដប់ឆ្នាំ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមលេងឧបករណ៍គោះដូចជាស៊ីឡូហ្វូន និងកណ្ដឹងអ័រកេសតាមរយៈកម្មវិធីសាលា។ នៅពេលខ្ញុំចូលរួមប្រកួតប្រជែងនៅក្នុងកម្មវិធី All-City Jazz នៅក្នុងទីក្រុង Chicago គណៈកម្មការម្នាក់

បានលើកទឹកចិត្តឱ្យខ្ញុំប្ដូរទៅលេងវីប្រាហ្វូន។ ខ្ញុំចង់ចូលរួមប្រកួតប្រជែងក្នុងការលេងស្គរ ដូច្នេះខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ទេពីដំបូង ប៉ុន្តែចុងក្រោយការជំរុញនោះបានផ្លាស់ប្ដូរអ្វីគ្រប់យ៉ាង។ អ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុតអំពីវីប្រាហ្វូនគឺរបៀបដែលឧបករណ៍នេះបញ្ចូលគ្នានូវឧបករណ៍ចំនួនពីរដែលខ្ញុំតែងតែចូលចិត្តដូចជាស្គរ និងព្យាណូ។ ឧបករណ៍នេះតម្រូវឱ្យមានបច្ចេកទេសប្រើឧបករណ៍គោះ ប៉ុន្តែអាចឱ្យអ្នកលេងសមូហសូរដូចព្យាណូ។ នេះគឺជាការបញ្ចូលគ្នាដ៏ល្អឥតខ្ចោះនៃពិភពទាំងពីរ។

―― តើអ្វីបានធ្វើឱ្យអ្នកផ្លាស់ទីពីទីក្រុង Chicago ទៅទីក្រុងញូវយ៉ក?

ការផ្លាស់ទីនេះបានចាប់ផ្ដើមដោយកម្មវិធីដែលខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងឆ្នាំចុងក្រោយនៃវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំដែលត្រូវបានហៅថាវិទ្យាស្ថាន Thelonious Monk។ តន្ត្រីករដែលខ្ញុំបានជួបនៅទីនោះ បុគ្គលដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលខ្ញុំ សុទ្ធតែបាននិយាយដូចៗគ្នាថាពួកគាត់នឹងទៅទីក្រុងញូវយ៉ក។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំត្រូវតែនៅកន្លែងដែលខ្ញុំអាចរីកចម្រើនក្បែរមនុស្សបែបនោះ។ ពួកគាត់មានទស្សនៈផ្សេងពីអ្វីដែលខ្ញុំមាននៅទីក្រុង Chicago។ ការជួបគ្រូបង្វឹករបស់ខ្ញុំ Stefon Harris ដែលជាអ្នកលេងវីប្រាហ្វូនក៏ជាចំណុចរបត់ដ៏ធំមួយផងដែរ។ កាលនោះគាត់កំពុងរស់នៅទីក្រុងញូវជឺស៊ី ហើយដើម្បីសិក្សាជាមួយគាត់ ដំបូងខ្ញុំបានចំណាយពេលពីរឆ្នាំនៅសាលានៅកាលីហ្វ័រញ៉ាខាងជើងដែលគាត់គឺជាសិល្បករនៅកន្លែងស្នាក់នៅ ដែលកសាងមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃបច្ចេកទេសរបស់ខ្ញុំឡើងវិញ។ ខ្ញុំគិតថារយៈពេលត្រៀមខ្លួនយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បានធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចតាមទាន់ល្បឿនដ៏លឿននៅញូវយ៉ក នៅពេលខ្ញុំបានទៅដល់។

―― តើការរស់នៅក្នុងទីក្រុងញូវយ៉កបានជះឥទ្ធិពលដល់ភាពច្នៃប្រឌិតរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្ដេច?

នៅក្នុងទីក្រុងញូវយ៉កមានថាមពលប្លែកពីគេ។ មិនមានការឈប់ មិនមានការបន្ថយល្បឿន មានតែការបន្តទៅមុខ។ នោះគឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវប្រឈមមុខ។ អ្នករាល់គ្នាពិតជាមានទេពកោសល្យ ដូច្នេះសំណួរសួរថាតើអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ ដើម្បីបន្តរីកចម្រើនពីទីនោះ។ មិនមែនជាការប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដទៃនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការព្យាយាមស្វែងយល់អំពីអ្វីដែលអ្នកផ្សេងសម្រេចបាន និងការរៀនសូត្រតាមរយៈដំណើរការនោះ។ សម្រាប់ខ្ញុំ ទីក្រុងញូវយ៉កគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃភាពច្នៃប្រឌិត ជាពិសេសសម្រាប់តន្ត្រី Black។ តន្ត្រីភាគច្រើនផ្ដើមចេញពីទីនេះ និងបន្តរីកចម្រើននៅទីនេះ។ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរទៅកន្លែងជាច្រើន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនទាន់ឃើញកន្លែងណាដែលអាចធៀបនឹងទីក្រុងញូវយ៉កបានទេ។ ការដែលមានមនុស្សជាច្រើននៅជុំវិញខ្លួនក៏មានន័យថាការជួបប្រទះនឹងទស្សនៈផ្សេងៗជាបន្តបន្ទាប់ផងដែរ។ ទោះបីជាមានណោតដូចគ្នា ឬអេគ័រដូចគ្នាក៏ដោយ មនុស្សគ្រប់គ្នាបង្កើតភ្លេងផ្សេងៗគ្នា។ ការមានលទ្ធភាពអាចជួបប្រទះនឹងរឿងបែបនេះជាបន្តបន្ទាប់ពិតជាមានការបំផុសគំនិត។

―― ជារឿយៗ គេនិយាថាអ្នក​ជាអ្នកលេងវីប្រាហ្វូនដ៏ពូកែ​ម្នាក់នៅក្នុងជំនាន់របស់អ្នក។ តើអ្នកមើលឃើញថាអ្វីគឺជាចំណុចខ្លាំងរបស់អ្នកក្នុងនាមជាតន្ត្រីករ?

ខ្ញុំគិតថាភាពអត់ធ្មត់ និងការយល់ចិត្ត។ ខ្ញុំបានធំធាត់ឡើងជាមួយការលេងតន្ត្រីនៅក្នុងព្រះវិហារ ហើយឪពុករបស់ខ្ញុំតែងតែប្រាប់ខ្ញុំមិនឱ្យលេងបង្អួតអំពីខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែត្រូវបម្រើដល់ព្រឹត្តិការណ៍ និងមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន។ គំនិតនៃការលេងឱ្យអ្នកដទៃស្ដាប់នៅតែជាចំណុចស្នូលក្នុងការផលិតតន្ត្រីរបស់ខ្ញុំសព្វថ្ងៃនេះ។ គោលដៅគឺដើម្បីជួយតន្ត្រីករដែលនៅជុំវិញខ្លួនខ្ញុំរីកចម្រើន និងផលិតតន្ត្រីដែលកាន់តែពិរោះ។ ខ្ញុំជឿជាក់ថានោះគឺជាអ្វីដែលផ្សារភ្ជាប់ជាមួយមនុស្ស។ តាមរយៈបច្ចេកទេស និងវិចារណញ្ញាណ ខ្ញុំចង់ជួយ និងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានការរីកចម្រើន។

―― តើពេលវេលាដែលអ្នកចំណាយលើការផលិតតន្ត្រីមានសារៈសំខាន់កម្រិតណា?

ខ្ញុំចំណាយពេលវេលាយ៉ាងច្រើនលើការផលិតតន្ត្រី។ ការផលិតតន្ត្រីមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ខ្ញុំដូចនឹងការបរិភោគអាហារ ឬការគេងដូច្នេះដែរ។ ពេលវេលានោះមានអារម្មណ៍ថាដូចជាការចំណាយពេលជាមួយគ្រួសារ ឬមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធអីចឹង។ ជាការពិតណាស់ ការសម្ដែងគឺជាការងាររបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែមិនមានអារម្មណ៍ខុសគ្នាពីការបរិភោគអាហារជុំគ្នាជាមួយមនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់នោះទេ។ គឺជាអ្វីមួយដែលមានលក្ខណៈផ្ទាល់ខ្លួនពិតប្រាកដ។

―― តើអ្នកបានចាប់ផ្ដើមបកស្រាយព្រះគម្ពីរទៅក្នុងតន្ត្រីនៅលើអាល់ប៊ុមថ្មីបំផុតរបស់អ្នក “Gospel Music” ដោយរបៀបណា?

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយចាប់តាំងពីអាល់ប៊ុមមុនរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានព្យាយាមអភិវឌ្ឍការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅលើជំនឿរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានក្រោកពីព្រលឹម និងអានព្រះគម្ពីរពីដើមដល់ចប់ និងបន្តសិក្សាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅសិក្សាអំពីមូលដ្ឋានគ្រឹះ ដោយសួរខ្លួនឯងអំពីជំនឿរបស់ខ្ញុំ អ្វីដែលខ្ញុំជឿ និងអ្វីជាមូលដ្ឋាន។ នរណាគឺជាព្រះយេស៊ូ និងអ្វីដែលទ្រង់បានលះបង់។ នៅពេលខ្ញុំបានចំណាយពេលកាន់តែច្រើនជាមួយបរិបទនោះ ខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើមផ្លាស់ប្ដូររបៀបទាក់ទងជាមួយមនុស្ស និងរបៀបដឹកនាំក្រុមតន្ត្រីរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំតែងតែប្រកាន់ខ្ជាប់គំនិតដែលថាអ្នកដឹកនាំល្អគឺជាបុគ្គលដែលបម្រើអ្នកដទៃ។ នៅពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមធ្វើការលើអាល់ប៊ុមនោះ ខ្ញុំមិនបានចាប់ផ្ដើមដោយមានគោលគំនិតថេរនោះទេ។ ការសិក្សាអំពីព្រះគម្ពីរ និងការងារប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំជាតន្ត្រីករបានចាប់ផ្ដើមបង្ស៊ីគ្នាដោយឯកឯង ហើយសំឡេងពោរពេញដោយអារម្មណ៍នៃស្នាដៃតន្ត្រីជាក់លាក់នីមួយៗបានចាប់ផ្ដើមភ្ជាប់ជាមួយអត្ថបទ។ អាល់ប៊ុមនោះបានចេញជារូបរាងតាមដំណើរការបែបនោះ ដែលជំនឿរបស់ខ្ញុំ និងអារម្មណ៍ដែលមានពីជំនឿនោះបានរួមបញ្ចូលគ្នា។

―― ខ្ញុំស្រមើស្រមៃថា ជារឿយៗ ការ​បង្កើត​តន្ត្រី​តែងតែ​មក​ជាមួយ​នឹង​ខណៈ​ពេល​នៃ​ការ​ឯកោ និង​ការ​តស៊ូ​ពុះពារ។ នៅពេលអ្នកមានអារម្មណ៍ថាវង្វេង តើអ្នកដោះស្រាយបញ្ហានេះដោយរបៀបណា?

ជាសំណាងល្អ ខ្ញុំមិនងាយបាក់ទឹកចិត្តទេ។ ខ្ញុំគិតថានោះមកពីការស្គាល់ពីខ្លួនឯង និងជំនឿរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនប្រៀបធៀបខ្លួនឯងនឹងអ្នកទៃទេ ដោយសាររឿងនោះអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំងាយបាក់ទឹកចិត្ត។ ខ្ញុំផ្ដោតលើអ្វីដែលខ្ញុំមាន និងព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ខ្ញុំគឺជាកូនភ្លោះ ដូច្នេះខ្ញុំតែងតែមានអ្នកនៅក្បែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ឱ្យតម្លៃការនៅម្នាក់ឯងផងដែរ។ សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានខិតខំប្រឹងប្រែងដោយយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការបង្កើតពេលវេលាដើម្បីសម្រាក កំណត់អាទិភាព និងបដិសេធនៅពេលដែលខ្ញុំចាំបាច់។

―― តើទស្សនវិជ្ជាអ្វីជះឥទ្ធិពលដល់របៀបដែលអ្នកផលិតតន្ត្រី?

ឪពុករបស់ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំមិនឱ្យក្លាយជាអ្នកសម្ដែងទេ ប៉ុន្តែត្រូវមានអត្តចរិតបែបនោះ ហើយអត្តចរិតនោះតែងតែនៅជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំព្យាយាមស្មោះត្រង់នឹងខ្លួនឯង។ ខ្ញុំមិនមែនសម្ដែងដើម្បីកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬប្រាក់ទេ។ ខ្ញុំចង់រក្សាភាពស្មោះត្រង់។ ខ្ញុំមិនដែលចូលចិត្តការតែងខ្លួនគ្រាន់តែដើម្បីសម្តែងនោះទេ។ ខ្ញុំគិតថាអ្នកមិនត្រូវការស្លៀកពាក់អ្វីជាក់លាក់ដើម្បីទទួលបានការគោរព ឬទទួលបានការទទួលស្គាល់ស្នាដៃសិល្បៈរបស់អ្នកទេ។ តម្លៃនៃតន្ត្រីមិនគួរផ្លាស់ប្ដូរតាមអ្វីដែលអ្នកស្លៀកពាក់ទេ។ កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង ការគិតបែបនោះបានជួបប្រទះនឹងការប្រឆាំងខ្លះៗ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ វាជាអ្វីដែលហាក់ដូចជាមនុស្សគ្រប់គ្នាកោតសរសើរ និងយល់ស្រប។

―― ដោយបានធ្វើការលើគម្រោង G-SHOCK នេះ តើម៉ាកនេះមានអត្ថន័យដូចម្ដេចចំពោះអ្នក?

កាលខ្ញុំនៅរៀនវិទ្យាល័យ G-SHOCK គឺជានាឡិកាតែមួយគត់ដែលខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំង។ ខ្ញុំនៅចាំថា ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា នេះហើយគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការ។ ខ្ញុំពិតជាចូលចិត្តរូបរាងរបស់នាឡិកានោះ។ ភាពចម្រុះនៃពណ៌ដិតៗដូចជាពណ៌ខៀវ និងពណ៌ផ្កាឈូក ពិតជាមានន័យសម្រាប់ខ្ញុំ ដោយសារខ្ញុំមិនចង់ធ្វើអ្វីដូចគ្នានឹងអ្នករាល់គ្នាទេ។ បងៗរបស់ខ្ញុំក៏មាននាឡិកានោះដែរដូចជាពណ៌ក្រហម ពណ៌ស និងពណ៌ខ្មៅ។ សម្រាប់ខ្ញុំ G-SHOCK តែងតែជានាឡិកាដែលធន់ និងយូរអង្វែង។ សម្រាប់ខ្ញុំ ភាពរឹងមាំគឺនិយាយអំពីកម្លាំងចិត្តខាងក្នុង។ វាគឺនិយាយអំពីការមានទំនួលខុសត្រូវទាំងពេលវេលាល្អ និងលំបាក។ ការថែទាំគ្រួសាររបស់អ្នក ខណៈពេលនៅតែអាចប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាប្រឈមដែលនឹងជួបប្រទះ។ នេះគឺជាសមត្ថភាពក្នុងការឆ្លងកាត់ភាពលំបាក និងជម្លោះ។ គំនិតនោះបានភ្ជាប់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅទៅនឹងអ្វីដែលយើងហៅថាបទពិសោធ Black ដែលជាអ្វីដែលមាននៅក្នុងប្រភេទដូចជា Jazz, Hip-Hop និង Gospel។ នេះបានមកពីប្រវត្តិរបស់យើង បញ្ហាប្រឈមរបស់យើង និងរបៀបដែលយើងបានរៀន ដើម្បីបង្ហាញពីខ្លួនយើងតាមរយៈបទពិសោធទាំងនោះ។ ការបន្តបង្កើតអ្វីថ្មីៗនៅពេលមានបញ្ហាប្រឈមទាំងនោះ ហើយនោះហើយជាកន្លែងដែលកម្លាំងចិត្តកើតចេញមក។ សម្រាប់ខ្ញុំ ស្មារតីនោះពិតជាឆ្លុះបញ្ចាំងជាមួយ G-SHOCK។ ខ្ញុំគិតថានោះក៏ជាមូលហេតុដែលមនុស្សជាច្រើនដែលខ្ញុំស្គាល់បានពាក់ G-SHOCK នៅពេលយើងនៅក្មេង។ នៅទីនោះមានទំនាក់ទំនងវប្បធម៌ធម្មជាតិ។

ប្រវត្តិរូប។

Joel Ross

Joel Ross គឺជាអ្នកលេងវីប្រាហ្វូន និងអ្នកនិពន្ធកើតនៅក្នុងទីក្រុង Chicago និងឥឡូវរស់នៅក្នុងទីក្រុងញូវយ៉ក។ Ross បានចាប់ផ្ដើមលេងស្គរនៅអាយុពីរឆ្នាំ និងបានប្ដូរទៅលេងវីប្រាហ្វូននៅអាយុដប់ឆ្នាំ។ គាត់បានចេញផ្សាយអាល់ប៊ុមចំនួនប្រាំជាមួយក្រុមហ៊ុន Blue Note Records និងត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកលេងវីប្រាហ្វូនឈានមុខនៅក្នុងតន្ត្រី Jazz សម័យទំនើប។ អាល់ប៊ុមចុងក្រោយបង្អស់របស់គាត់ “Gospel Music” រុករកទម្រង់នៃការបង្ហាញបែបស្មារតីស៊ីជម្រៅដែលប្រែប្រួលតាមជំនឿរបស់គាត់។

Instagram។ @imjoelmross