Stephen Palladino | นิตยสาร THISTIME | G-SHOCK THAILAND

ผลงานของเขาโดดเด่นด้วยตัวการ์ตูนสไตล์อเมริกัน และฝีแปรงที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณของกราฟฟิตีซึ่งเป็นเอกลักษณ์ที่บ่งบอกความเป็นนิวยอร์ก Stephen Palladino ใช้ปากกาพู่กัน หมึก แอร์บรัช แท็บเล็ตดิจิทัล และเครื่องมืออื่นๆ อีกมากมาย พร้อมกับความคิดสร้างสรรค์ที่ไร้ขีดจำกัด ทำให้เขาสามารถถ่ายทอดความคิดที่พรั่งพรูออกมาสู่ผลงานบนผืนผ้าใบได้อย่างรวดเร็ว Palladino มองว่าการวาดรูปเป็นรูปแบบหนึ่งของการสื่อสารที่ทำได้ง่ายกว่าการพูดหรือเขียนเสียอีก Palladino ศิลปินตัวจริงและชาวนิวยอร์กโดยกำเนิด ได้พูดคุยกับเราถึงความแข็งแกร่งที่จำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตในนิวยอร์ก เมืองที่ได้รับการสร้างสรรค์โดยศิลปินมากมาย

―― คุณช่วยเล่าเกี่ยวกับงานของคุณให้เราฟังได้ไหม

งานของผมมุ่งเน้นไปที่การวาดภาพ แต่ผมก็ทำงานอื่นๆ อีกหลายด้าน นอกจากงานของผมในฐานะศิลปิน ผมยังมีส่วนร่วมในโปรเจกต์เชิงพาณิชย์ งานให้คำปรึกษา การออกแบบ และการออกแบบฉากให้กับภาพยนตร์ฮอลลีวูดและมิวสิควิดีโออีกด้วย ด้วยเหตุนี้ ผมจึงเดินทางไปมาระหว่างลอสแอนเจลิสกับฟลอริดา
ผมมักจะรู้สึกราวกับว่ามีศิลปินหลายคนอาศัยอยู่ภายในตัวผม และเมื่อมีโปรเจกต์ใหม่ ผมก็จะเข้าไปดื่มด่ำอยู่ในโลกใบนั้นอย่างเต็มที่ ไม่นานมานี้ ผมยังได้เริ่มทำในสิ่งที่ผมเรียกว่าแผนการที่เป็นไปไม่ได้ ซึ่งมันอธิบายยากมาก ตัวอย่างเช่น ผมได้ทดลองอะไรบางอย่างในไลฟ์สตรีม ผมชอบท้าทายตัวเองด้วยสิ่งใหม่ๆ แม้ว่าสิ่งนั้นจะทำให้ผมรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยในตอนแรก

―― คุณพูดถึงไอเดียที่ทำให้คุณรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
คุณช่วยเล่าให้เราฟังเกี่ยวกับหนึ่งในนั้นได้ไหม

ผมวาดรูปและลงสีมาหลายปี และเมื่อเวลาผ่านไป ผมก็ได้พัฒนาภาษาภาพของตัวเองขึ้นมา ซึ่งประกอบไปด้วยสไตล์เฉพาะตัว ตัวละคร และโลกที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร ทุกอย่างในงานของผมมาจากจินตนาการ ผมไม่ได้หาข้อมูลอ้างอิงหรือวางแผนล่วงหน้า สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผมคือสิ่งที่เกิดขึ้นจากภายใน อย่างไรก็ตาม เมื่อเร็วๆ นี้ ผมได้เริ่มหันมาใช้วิธีการวางแผนงานศิลปะของผมอย่างจริงจังมากขึ้น ผมตระหนักว่าชีวิตคนเรามีเรื่องที่สามารถเล่าได้จำกัด และจำเป็นต้องเล่าให้คนอื่นฟัง หลังจากที่เพิ่งสูญเสียแม่ไป ผมก็เริ่มถามตัวเองว่างานที่ผมทำอยู่มีความหมายอย่างไร และผมต้องการจะสื่อสารอะไร ตอนนี้ผมพบว่าตัวเองจินตนาการถึงภาพวาดที่สามารถบอกเล่าเรื่องราวของผมได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น ผลงานที่ผมสร้างสรรค์ขึ้นมาจนถึงตอนนี้ล้วนเป็นสิ่งที่มีความหมายต่อผมมาก เพราะมันสะท้อนตัวตนของผมเอง แต่ในอนาคต ผมต้องการสร้างผลงานที่เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งที่ลึกซึ้งและมีความหมายส่วนตัวต่อผมจริงๆ เป็นสิ่งที่น่ากลัวนิดหน่อย แต่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันคุ้มค่าที่จะลองดู

―― คุณช่วยเล่าให้เราฟังได้ไหมว่าคุณเริ่มวาดรูปครั้งแรกเมื่อไหร่

ตอนที่ผมอายุได้สามหรือสี่ขวบ แม่เห็นรูปที่ผมวาดแล้วเกิดความกลัวขึ้นมา เวลาที่เราให้กระดาษแผ่นหนึ่งกับเด็ก มันมักจะกลายเป็นรอยขีดเขียนยุ่งเหยิง แต่ภาพวาดของผมมีความเจาะจงมาก เธอถึงขั้นสงสัยว่ามีใครบางคนส่งผ่านภาพวาดผ่านหน้าต่างขณะที่ผมอยู่ในห้องคนเดียวรึเปล่า พอผมบอกว่าผมวาดเอง แม่ก็ขอให้ผมพิสูจน์เพราะแม่ไม่เชื่อผม ขณะที่ผมนั่งข้างแม่และวาดรูป ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงประหลาดใจได้ขนาดนั้น สำหรับผม มันรู้สึกเป็นธรรมชาติเหมือนกับการพูดคุย แล้วพอพ่อของผมกลับมาถึงบ้าน แม่ของผมก็รีบโชว์ให้พ่อดูว่าผมทำอะไร พ่อของผมเป็นคนที่หลงใหลรถเก่าและมีรอยสัก เป็นผู้ชายประเภทที่สามารถสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ได้ด้วยสองมือของตัวเอง พ่อรู้สึกทั้งตกใจและตื่นเต้น พ่อมักจะถามผมว่า “ไปลอกลายที่ไหนมา” วิธีที่พ่อพูดออกมานั้นฟังดูเหมือนกับว่ากำลังตรวจสอบว่าผมพูดความจริงหรือเปล่า ผมพูดได้แค่ว่า ผมไม่ได้ลอกอะไรมาทั้งนั้น ผมแค่วาดรูป

―― เราได้ยินมาว่าพ่อของคุณมีอิทธิพลต่อคุณมาก

พ่อของผมเป็นช่างไม้ และมักจะทัดดินสอไว้ที่หูเสมอ เขาวาดรูปได้เร็วมาก ตอนที่ผมยังเป็นเด็ก ผมมักจะไปที่ไซต์ก่อสร้างกับพ่อ ในแง่หนึ่ง พ่อของผมเป็นศิลปินที่ทำงานกับไม้ เขาจะวาดรูปป๊อปอายบนผนังยิปซัมอย่างรวดเร็ว แล้วตัดออกมาด้วยมีด ตามผนังด้านล่าง คุณจะเห็นภาพวาดและภาพสเก็ตช์ป๊อปอายที่ผมวาดไว้ตอนเด็กๆ พ่อของผมต่างจากคนทั่วไป เป็นคนประเภทที่สามารถขึ้นเครื่องบินได้โดยไม่ต้องมีสัมภาระหรืออะไรติดตัวไปเลย เขาเป็นคนที่หลงใหลในการสะสมของเก่าแบบอเมริกันอย่างมาก และได้เปลี่ยนบ้านของเราให้เป็นเหมือนกับร้านอาหารสไตล์ยุค 1950 เขามีพลังขับเคลื่อนที่น่าทึ่ง ไม่กลัวอะไร และมีจินตนาการที่กว้างไกล ในบรรดาคนทั้งหมดที่ผมเคยรู้จัก พ่อเป็นคนที่มีความเป็นศิลปินสูงที่สุดแล้ว ในตัวผมยังคงมีความหลงใหลและความคิดสร้างสรรค์ของพ่อ ควบคู่ไปกับเซนส์ทางศิลปะแบบโอลด์สคูล ตอนนี้พ่อกับแม่ของผมจากไปกันหมดแล้ว ผมจึงรู้สึกอยากสืบทอดคำสอนของพวกเขาและมุมมองที่พวกเขามีต่อโลกใบนี้ อาจจะเจ็บปวดในบางแง่มุม แต่ความเจ็บปวดนั้นก็เป็นราคาของความรัก และเป็นวิธีแสดงความเคารพต่อพวกเขาเช่นกัน สำหรับผม ศิลปะคือวิธีที่ช่วยให้เราก้าวผ่านประสบการณ์ต่างๆ ในชีวิต และเป็นวิธีที่ช่วยให้เราจดจำและยกย่องประสบการณ์เหล่านั้น ผมเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการพยายามอธิบายเรื่องราวต่างๆ ด้วยคำพูด แต่พอได้วาดรูป ผมก็สามารถแสดงออกมาได้ การถ่ายทอดชีวิตผ่านภาพให้ความรู้สึกเหมือนกับภาพยนตร์ ซึ่งผมรู้สึกว่ามันช่างงดงาม นอกจากนี้ยังให้ความรู้สึกเหมือนกับการบำบัดอย่างหนึ่งที่ช่วยปลดปล่อยความหนักอึ้งจากอดีตและช่วยให้ผมก้าวไปสู่อนาคต

―― วัฒนธรรมกราฟฟิตีของนิวยอร์กมีอิทธิพลต่อคุณอย่างไร

ผมเคยเรียนในโรงเรียนสอนศิลปะเล็กๆ ตอนที่ผมอายุประมาณสิบสองขวบ ในตอนนั้น ผมรู้สึกอายและประหม่าเล็กน้อยเกี่ยวกับการเป็นคนมีหัวศิลป์ ตอนนั้นผมรู้สึกว่ากราฟฟิตีเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดที่ผมเคยเห็นมา ตอนเด็กๆ ขณะที่ผมติดสอยห้อยตามพ่อไปทำงานตามที่ต่างๆ ในเมือง ผมมักจะเห็นภาพขนาดใหญ่ของอัลบั้ม Fat Joe ที่วาดโดย Tats Cru กลุ่มศิลปินกราฟฟิตีจากย่านบร็องซ์ การที่ได้เห็นงานลักษณะนั้นส่งผลต่อตัวผมอย่างมาก พ่อของผมไม่ชอบกราฟฟิตีและมักจะดุผมเวลาที่ผมถือกระป๋องสเปรย์ติดตัวไปด้วย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ดูจะประทับใจไม่น้อย เขาสงสัยว่าจะมีคนวาดภาพคนโดยใช้สีสเปรย์ได้อย่างไร ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นศิลปินกราฟฟิตี ผมเคยทำแท็กมาก่อน แต่ผมไม่เคยตั้งใจที่จะทิ้งร่องรอยไว้ด้วยวิธีนั้นเลย ผมตระหนักได้ว่าผมสนใจในงานด้านตัวละคร การพ่นสี และการวาดภาพมากกว่า หลังจากนั้นผมก็เริ่มวาดป้ายและเรียนรู้ทักษะต่างๆ อย่างการพ่นสีและการแกะสลัก ผมทำงานกับสื่อหลากหลายประเภท ตั้งแต่สีน้ำมันและสีอะคริลิกแบบดั้งเดิม ไปจนถึงสีสเปรย์และงานดิจิทัล พรสวรรค์เป็นสิ่งที่ติดตัวคุณมาตั้งแต่เกิด แต่ทักษะเป็นสิ่งที่คุณได้รับมาจากการฝึกฝน

―― มีข้อความหรือธีมที่สอดคล้องกันในงานของคุณหรือไม่

ผลงานของผมสะท้อนอารมณ์ความรู้สึกของผมในช่วงเวลานั้นๆ บางครั้งผมก็รู้สึกว่ายิ่งดาร์กยิ่งดี บางครั้งผมก็ผสมความเจ็บปวดเข้ากับอารมณ์ขัน ผมตระหนักดีว่าชีวิตมีสองด้าน และยิ่งมีความสุขมากเท่าใด ก็ยิ่งต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ตอนที่พ่อผมป่วยติดเตียง เขามักจะมองดูภาพวาดสีน้ำมันของผมที่วาดในช่วงแรกๆ และแสดงความคิดเห็นต่างๆ นานา เขามักจะบอกให้ผมทำให้มันดูเป็นอิตาเลียนมากขึ้น เพราะครอบครัวของผมมีรากฐานมาจากซิซิลี และบอกให้ผมทำให้ตัวละครมีบุหรี่ในมือ แม้ในตอนนี้ เวลาที่ผมวาดรูป บางครั้งผมก็ได้ยินเสียงของพ่ออยู่ พ่อคอยบอกผมเสมอว่าให้ลงมือเลย การแสดงออกที่ผมถ่ายทอดออกมาได้ง่ายที่สุดคือการแสดงออกที่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องผ่านการคิดให้มากมาย ซึ่งมักจะเป็นสิ่งที่ผู้คนตอบสนองได้มากที่สุด ผมคิดว่ามันเป็นเพราะการแสดงออกพวกนั้นมีพลังบริสุทธิ์และพลังทางอารมณ์บางอย่าง

―― คุณชอบอะไรเกี่ยวกับนิวยอร์ก และอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกมีพลัง

ผมคิดว่าสิ่งที่ทำให้นิวยอร์กเป็นเมืองที่โดดเด่นคือความเป็นปัจเจกชนของคนในเมืองนี้ ผู้คนที่แสดงออกถึงสไตล์และความเป็นตัวของตัวเอง หลายคนบอกว่านิวยอร์กเป็นศูนย์กลางของโลก และสำหรับผม การได้เกิดที่เมืองนี้ถือเป็นพรอย่างแท้จริง คนหนึ่งล้านคน ย่อมมีเรื่องราวหนึ่งล้านแบบที่แตกต่างกัน จังหวะชีวิตของเมืองนี้เหมาะกับผมที่สุด เมืองนี้ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกท่วมท้นจนทนไม่ไหว แต่กลับทำให้ผมรู้สึกมีแรงบันดาลใจและมีพลังอยู่เสมอ

―― ความแข็งแกร่งมีความหมายต่อคุณอย่างไร

ผมคิดว่าความแข็งแกร่งคือพลังที่ช่วยให้สามารถเผชิญกับความยากลำบากของชีวิตได้ ชีวิตบางครั้งก็ยากลำบาก และบางครั้งเราอาจรู้สึกว่าฝ่าฟันไปไม่ได้ มีหลายครั้งที่ผมรู้สึกอยากยอมแพ้ แต่ผมกลับพบว่าช่วงเวลาที่เราอยากจะทิ้งทุกอย่างไปนั้น แท้จริงแล้วเป็นสัญญาณว่าเรากำลังใกล้จะถึงจุดหมายที่มีความหมาย บางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถคว้ามาได้ง่ายๆ คุณก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นและก้าวเดินต่อไปข้างหน้า สำหรับผมแล้ว ความแข็งแกร่งเป็นเรื่องของการทดสอบจิตใจและความอดทน และเป็นสัญญาณว่าคุณกำลังก้าวไปสู่สิ่งที่อยู่เหนือความท้าทายเหล่านั้น

โปรไฟล์

Stephen Palladino

เกิดเมื่อปี 1986 ที่เขตบร็องซ์ รัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา Palladino เติบโตมาท่ามกลางงานศิลปะและภาพวาดตั้งแต่ยังเด็กโดยได้รับอิทธิพลมาจากพ่อของเขา ผลงานของเขาได้รับแรงบันดาลใจจากการ์ตูนที่เขาเคยดูตอนเด็กและกราฟฟิตีจากบ้านเกิดในย่านบร็องซ์ ผลงานของเขาโดดเด่นด้วยตัวละครแอ็บสแตรกต์ที่ชวนให้นึกถึงการ์ตูน ผสมผสานกับฝีแปรงและสีสันที่ได้รับอิทธิพลจากกราฟฟิตี เขาทำงานผ่านสื่อหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นปากกาพู่กัน หมึก และแอร์บรัช

Instagram @stephenpalladino